Ivo van Strijtem, ‘Een kamer met een tafel en schrijfgerei’

cover-3.jpg
(klik op de afbeelding om de bundel te bestellen)

Ivo van Strijtem

pseudoniem voor Ivo Evenepoel
° Strijtem, 1953

Ivo
schermopname YouTube-video van Joran Beerens

De Vlaamse dichter Ivo van Strijtem komt uit Strijtem. Uiteraard, want het is een pseudoniem. Maar wel een veelbetekenend pseudoniem: iemand die zijn naam verkleint tot zijn herkomst heeft kennelijk niet veel wereld nodig. De titel van zijn nieuwe bundel Een kamer met een tafel en schrijfgerei doet hier nog een schepje bovenop. De dichter behoeft niet per se een heel dorp om te kunnen dichten. Een kamer, een tafel, pen en papier, dat moet voldoende zijn.
Jan de Jong in zijn bijzonder lovende recensie van de bundel op tzum.info

Gedichten

  • De eerste zes gedichten van de bundel vind je – samen met de inhoudstafel – op cbonline.boekhuis.nl

Stilleven – p. 9
2016 – p. 10
Afscheid – p. 11
Hooiwagen – p. 12
Een uithoek – p. 13
Vanaf de oever – p. 14

De dichter leest voor

  • Sterven, acht etudes, 3 & 5 – p. 24 en 26 – 1:23
  • Vink – p. 47 – 3:10
  • Twee levens  – p. 33 – 4:04
  • 1 mei 2018 – p. 79 – 5:58
  • Voor – p. 71 – 6:28

Ivo van Strijtem leest hier nog enkele andere gedichten, ook het leuke ‘Zomer‘ (4:50) uit ‘Château la Passionata grand cru’ – Gedichten samen met Koen Stassijns. Uitgeverij Lannoo, Tielt, 1998.

Recensies

“In Een kamer met een tafel en schrijfgerei bezingt IVO VAN STRIJTEM het leven dat zich weert tegen ouderdom en afscheid. Dat levert een erg gevarieerde bundel op met uitgepuurde gedichten waarin veel meer te lezen valt dan men op het eerste gezicht zou vermoeden.”
“Met milde humor, relativering en wijsheid houdt de dichter zichzelf en het bestaan tegen het licht. Van Strijtem hanteert een zinnelijke, lyrische taal. Alsof hij een geliefde streelt, raakt hij met zijn woorden de wereld en de lezer even aan, tot de zinnen in al hun eenvoud beginnen te zingen.”
Jan Geerts in Poëziekrant 3, 2019

“Er zijn dichters die niet alleen poëzie schrijven maar ook ademen. Ivo van Strijtem is er zo een. Een weldadige bundel.”
Paul Roelofsen op Meander

“Het valt op hoe vaak Van Strijtem daarbij een beroep doet op de ritmische en melodische suggestiviteit van de taal: een aantal gedichten doet zelfs spontaan denken aan liederen. Tegelijk echter blijkt, zeker in de slotafdeling van de bundel, hoe het poëtische medium in feite ook een afstand schept. De werkelijkheid is er slechts een van woorden, en meermaals dringt het besef door dat poëzie in de weg kan staan van een argeloos en harmonieus bestaan. Op die manier laat Van Strijtem zien hoe zijn autobiografische project tegelijk ook onontkoombaar een literair traject is. De dichter staat zo in een lange traditie van therapeutisch schrijven, iets wat ook blijkt uit de allusies op het werk van eminente voorgangers. Deze bundel is daardoor toegankelijk voor wie op zoek is naar mensenkennis en gerijpte ervaringen, maar ook voor lezers die op zoek zijn naar de meerwaarde van lyrisch taalgebruik. ”
Dirk de Geest op MAPPA LIBRI

Analyse

Mijn bespreking van het gedicht ‘De leeuwenkuil‘.