Marije Langelaar, ‘Vonkt’

cover-3

Marije Langelaar leest zelf voor

Op Poetry International Web krijg je tekst en audio van
Zand (p. 9)
Houd je schil vast (p. 17)
De rand (
p. 18)
Het brak (p. 23)
De trommel (p. 29)
IJmuiden (p. 55)
Hert (p. 62)
Vonk (
p. 67)
Stoel (p. 71)

Vonk (p.67) leest ze voor in een filmpje op DichterBij
Je krijgt meteen een kijkje op het dagelijks leven van mama Marije Langelaar.

Op de Nacht van de poëzie 2017
(Gleden in de tobbe, onze kleren)
Stad (p. 39)
Houd je schil vast (p.17)
De trommel (p. 29)
Stoel (p. 71)
Vonk (p. 67)

Op de uitreiking van de Herman de Coninckprijs
Met een heel korte, maar verhelderende inleiding.
De gracht (p. 53)
Vonk (p. 67)
Stoel (p. 71)

Ook mooi

Anneke Claus leest het gedicht Vonk (p. 67) voor op Ogendicht van de vpro.

Recensies

De regels lopen over van beeldspraak, we vliegen binnen een gedicht door verschillende situaties, de personages ervaren een maalstroom aan gevoelens die ontaardt in een explosieve climax of aarzelende berusting. Langelaar is iemand die graag met taal speelt zonder alle conventies af te breken, ze bouwt zorgvuldig een eigen wereld vol beelden en figuren tot wie ze zich telkens met pijn en moeite probeert te verhouden. (…)
Met ‘Vonkt’ heeft Marije Langelaar een levendige en rijke bundel afgeleverd die bol staat van de treffende beeldspraak. Haar frisse, doordachte taal en gedachten zijn een waardevolle toevoeging aan het Nederlandse dichtlandschap (…)
Willem Goedhart in Tzum

Ik ken weinig Nederlandstalige dichters die zo tactiel zijn aangelegd. Haar gedichten klinken als een heus antidepressivum.
Dat ligt ook aan de structuur van de bundel: de drie cycli geven een crescendo weer. Vanaf de diagnose van de relatiebreuk en de daarmee eerst nog gepaard gaande lethargie in de eerste cyclus, over de wil en de noodzaak tot heropstanding in de tweede en de triomfantelijke omarming van het bestaan in de slotcyclus, waarvan de titel − explicieter kan het niet − ‘Love songs for the absolute’ luidt.
Luuk Gruwez in Zalig, dat hout in mijn wervels!, De Standaard

De bundel vertelt het verhaal van een vrouw, een vrouw met een man of op zoek naar een man, een moeder die zich bovengemiddeld bewust is van haar vruchtbaarheid, een heldin die moedig en nieuwsgierig op pad gaat. In veel van de gedichten vindt een onverwachte en verrassende metamorfose plaats, maar er is wel degelijk doelgerichtheid in het spel, want als de protagoniste één ding nastreeft is het de exploratie van nieuwe werelden. Er worden huizen verlaten en deuren geopend, er wordt gebaard en geboren dat het een lieve lust is, we bezoeken een ‘nieuw koninkrijk’, men stapt ‘een andere wereld’ in en we maken kennis met een ‘vrouw die nieuwe bruggen, steden, velden uit de grond trekt’. (…)
Centraal staat hier de triomf van de vrouw, ik aarzel niet haar de oerkracht van een moedergodin toe te kennen. In ‘Vonk’ ontdekt ze tijdens een ongemakkelijk verlopend radio-interview, waarbij ze aanvankelijk alleen maar zwijgt, een innerlijk vuur dat de wereld kan bezielen. 
Piet Gerbrandy op dereactor.org

Gedichtenanalyse

Optellen (p. 12) door Eric van Loo op ooteoote.nl
Stoel (p. 71) op Hallo Gedicht!

Prijzen

Klik op de links om o.a. het juryverslag te lezen …
Jan Campert-prijs
Awater Poëzieprijs
Nominatie VSB Poëzieprijs
Nominatie Herman de Coninckprijs

Over Marije Langelaar

Korte bio op de website van de dichter.

Over al haar dichtbundels én ‘Vonkt’:
Haar meest recente bundel ‘Vonkt’ bezit een sterke, maar ook grillige, narratieve lijn. De verrassende, soms absurde, beelden en de altijd eigenzinnige, maar afgewogen taal trekken je de bundel in. Je stapt een wereld binnen die herkenbaar is in al haar ongemakkelijkheid, vreugde en slordigheid, maar die zich ook continu op sublieme wijze aan de wetten van de logica onttrekt en die ontregelt.
Xavier Roelens in Poetry International Web

Uit een interview in de Poëziekrant.
Onze voorouders zijn dieren, planten, mineralen, sterren en weet ik veel wat nog meer. Dat is geen dichterlijk fabeltje, dat is. En daarbinnen stroomt een hoogelektrische levensgevende stroom, die alles aanzet, laat zingen en vibreren. Ik heb een grote, onstuitbare drang om alles op een heel zintuiglijke manier te willen ervaren. Overal met mijn vingers in, handen in de klei, in alle rivieren, willen versmelten. Hoe werkt het? Hoe gaat het? Immens nieuwsgierig zijn naar de aarde en al haar bestaansvormen. Me op de grond neerleggen en inwrijven met zand en bladeren. Rechtstreeks de put in. Als een nieuweling, dronken van hartstocht. En ja, overal in. En waarom? Omdat de ervaring levend maakt. Ik wil op die manier alles een hartslag geven.

Advertenties